Czasy największej świetności Yes przypadły na lata 70 ubiegłego wieku. Brytyjska grupa zaliczana była do czołowych przedstawicieli tak zwanego rocka symfonicznego. Część krytyki używała w stosunku do Yes szumnego określenia rock progresywny. W praktyce oznaczało to eklektyczne brzmienie, balansujące na pograniczu rocka, jazzu, folku i muzyki dawnej.

Specjalnością Yes były rozbudowane i wewnętrznie skomplikowane kompozycje, które dawały możliwość indywidualnych popisów każdemu z muzyków. Sceniczne i nagraniowe ekstrawagancje oddaliły zespół od młodej widowni. Yes stał się jedną z ofiar punkowej rewolty. Zaliczony do rockowych dinozaurów, odrodził się w następnej dekadzie, ale już ze znacznie lżejszym, dyskotekowym niemal repertuarem. Symbolem nowego Yes był przebój "Owner of a Lonely Heart" z 1983 roku.

Ciągłe kłotnie, rozstania i jeszcze bardziej spektakularne powroty od dawna są wizytówką Yes. Z oryginalnego składu pozostał obecnie tylko Anderson - śpiewający falsetem autor natchnionych tekstów oraz basista Chris Squire. Z zespołem byli związani, w różnych okresach, również tacy muzycy jak Bill Bruford (perkusja), Steve Howe (gitara) i Rick Wakeman (klawisze). W Polsce wielkim orędownikiem zespołowych i solowych dokonań muzyków Yes był Piotr Kaczkowski.